stoTapsi

Του Νίκου Θωμά Νταή σ. Συμβολαιογράφου
1940Με αισθήματα Εθνικής έξαρσης και Εθνικής υπερηφάνειας θα γιορτάσουμε και εφέτος την Επέτειο της Εθνικής μας Εορτής του Έπους του 1940!
Αυτή την ημέρα ο νους μας και η σκέψη μας ανατρέχουν και θυμούνται τον Ξηρομερίτη Ήρωα ης Πίνδου Ιωάννη Θεοδώρου Καραβία από την Παναγούλα Ξηρομέρου Αιτωλ/νίας. Για τους συντοπίτες του γεννάται διπλό το χρέος και το καθήκον να μην ξεχνούν τον δικό τους άνθρωπο, αυτόν τον Ήρωα, που τίμησε όχι μόνον τον εδώ δικό τους τόπο, αλλά και την Ελλάδα μας!
Χρέος μου να δημοσιεύσω για ακόμη μια φορά για τον Ήρωα μας αυτόν, για να τον μάθουν και οι νεώτεροι, για να μην ξεχνιούνται ποτέ οι Ήρωές μας των Εθνικών Αγώνων.
Μπροστά στην προτομή του, που ο τ. Δήμος Αλυζίας ανήγειρε στον Μύτικα Αιτωλ/νιας, στον οποίο έχει μετοικήσει η γειτονική κοινότητα Παναγούλας συγκλονισμένος ο Στρατηγός Ι. Κόρκας, συμπολεμιστής του, με δυνατή φωνή ανέφερε στην ομιλία του, δείχνοντας την προτομή του «Σ’ αυτόν εδώ τον Ιωάννη Καραβία ανήκει η νίκη της Πίνδου διότι ο Στρατηγός Δαβάκης είχε τραυματισθεί και την νικηφόρο επιχείρηση ανέλαβε ο Καραβίας». Το πλήθος των επισήμων και του λαού που παραυρέθηκε στην εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων της προτομής του τον χειροκρότησε ζωηρά, όπως και τους άλλους στρατιωτικούς που είχαν άμεση γνώση της πολεμικής δράσης του και των ηρωικών πράξεών του.
Ο ίδιος ο Ιωάννης Καραβίας περιγράφει πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα ως εξής: «Όταν η κίνησις των λόχων ήρχισε εγώ απεμακρύνθην από τον Δαβάκη περί τα 100 μέτρα, δια να δώσω λεπτομερείς εντολάς προς τον δεξιά κινούμενον λόχο Αλεβίζου. Αίφνης ακούω πυροβολισμούς και να πίπτουν βλήματα επί της κορυφής του υψώματος Προφήτης Ηλίας, συγχρόνως δε ηκούοντο φωνές στρατιωτών ότι σκοτώθηκε ο Διοικητής. Σπεύδω προς τον Δαβάκην, ο οποίος έκειτο αιμόφυρτος με διαμπερές τραύμα του πνεύμονος και 2 έως 3 στρατιώται προσπαθούντες να του επιδέσουν το τραύμα. Διέταξα αμέσως να έλθει ιατρός να του επιδέσει το τραύμα και με τους τραυματιοφορείς να τον στείλω εις το ορεινόν χειρουργείον στο Επταχώρι και τούτο να μην τον δουν οι στρατιώται και χάσουν το ηθικόν των ή και αν χάσω το ύψωμα να μην τον πάρουν οι Ιταλοί αιχμάλωτο. Ο ιατρός μετά δυσκολίας έφθασε εις τον τραυματίαν, λόγω των δραστικών πυρών, πάντως επεδέθη ο τραυματίας και απεστάλη εις το ορεινόν χειρουργείον».
« Μετά την εκτέλεσην του ιερού αυτού καθήκοντος (μεταφορά Δαβάκη), διέταξα τους επικεφαλείς των τμημάτων Αξιωματικούς να αποσείρουν τους στρατιώτας από την γραμμήν μάχης όπισθεν του υψώματος εις το απυρόβλητον. Εκεί δε ομίλησα εις όλους τους συμπολεμιστάς μου Αξιωματικούς και στρατιώτας, που τους ετόνισα την σημασίαν του υψώματος αυτού και ότι εάν μας το πάρουν, ανοίγει ο δρόμος δια την κατάληψιν του Μετσόβου.
Τους υπέμνησα ότι είμεθα απόγονοι των Ηρώων του ’21 και να φανούμεν αντάξιοί των, να αμυνθώμεν μέχρι εσχάτου. Οι στρατιώται ενθουσιασθέντες εφώναξαν εν μια φωνή, εδώ θα πέσωμεν όλοι.
Αμέσως επροχώρησα εγώ πρώτος προς την κορυφήν του υψώματος, ακολουθούμενος από τους γενναίους μου Αξιωματικούς Σπυρόπουλον, Θεοδωρόπουλον, Αγιοπετρίτη, Θεοτοκάν, Μελάν και λοιπούς και όπισθεν οι γενναίοι εφ’ όπλου λόγχη.
Όταν εφθάσαμεν εις την κορυφήν του υψώματος εξεχείθημεν, εν αλαλαγμώ φωνάζοντες Αέρα-Αέρα. Οι Ιταλοί οι οποίοι είχαν φθάσει περί τα 200-250 μέτρα από της κορυφής αιφνιδιασθέντες εσταμάτησαν προς στιγμήν και ήρχισαν να καταλαμβάνουν αντερεισματάκια βάλοντες δραστικώς εναντίον μας πλην όμως οι γενναίοι μου έβαλαν και αυτοί εναντίον των μερικοί δε των Αξιωματικών και στρατιωτών έσπευδον εις αποστολήν βολής χειροβομβίδων και εξουδετέρωναν φωλεάς αντιστάσεως πολυβόλων του εχθρού και τους εξανάγκαζον να υποχωρούν.
Η μάχη υπήρξε πεισματώδης και οι Ιταλοί εμάχοντο γενναίως, αλλά μετά τετράωρον εκάμθησαν και δια της κοιλάδος του Σαρανταπόρου υπεχώρησαν προς Πυρσόγιαννην –Αλβανία εγκαταλείψαντες αρκετούς τραυματίας, άφθονον πολεμικόν υλικόν, αιχμαλώτους και περί τα 150 μεταγωγικά».
«Την πρωίαν της επομένης, 3ην Νοεμβρίου, αφιχθέντος και ενός ολαμού πυροβολικού υπό τον Λοχαγόν Αδρίμην εξαπέλυσα σφοδράν επίθεσιν δι΄, ολοκλήρου του αποσπάσματος Πίνδου προς Ταμπούρι, ανέτρεψα τας ελαφρά δυνάμεις του εχθρού και εσυνέχισα την ολοκλήρωσιν της καταλήψεως του αντικειμενικού σκοπού και την 4ην Νοεμβρίου είχα γίνει κύριος της γραμμής Ταμπούρι-γύφτισσα-Μπολιάνα, αποκόψας τας βορείως του Σμόλικα συγκοινωνίας του εχθρού, ώστε να μην δύναται να ενισχύσει τας εισχωρούσας δυνάμεις προς Σαμαρίναν».
«Η μεραρχία Τζούλια (η καλύτερη ορεινή μονάς του εχθρού) μετά την κατάληψιν Φούρκας-Ταμπούρι, φοβουμένη την κύκλωσιν ήρχισε να υποχωρεί δια της στενής κοιλάδος του Αώου προς Κόνιτσαν, μεταξύ Γκαμήλας και Σμόλικα, σφυροκοπούμενη και κατά πόδας διωκομένη υπό των νεοαφιχθεισών ελληνικών Μονάδων δια την εκδίωξιν εκ του πατρίου εδάφους.
Έτσι εκεί εις τις βουνοκορφές και τα φαράγγια της Πίνδου εκερδήθη η πρώτη Νίκη των Ελλήνων, η οποία είναι και νίκη των ελευθέρων λαών, κατερρίφθη δε και το αήττητον του Άξονος, ανεθάρησαν οι λαοί».

Ιωάννης Καραβίας

Από ην Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

Ο Ιωάννης Καραβίας ήταν αξιωματικός πεζικού του ελληνικού στρατού που διακρίθηκε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 καθώς και στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στη Μέση Ανατολή και στην Ιταλία κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννήθηκε το 1899 στο Μερδένικο, τη σημερινή Παναγούλα Αιτωλοακαρνανίας. Η οικογένεια του καταγόταν από τον Φαναριώτικο κλάδο των Καραβαίων, με κύριους εκπροσώπους τον ιερομάρτυρα και δάσκαλο του γένους Ευγένιο Καραβία και τον Αξιωμαατικό του Υψηλάντη Βασίλειο Καραβία
Η 28η Οκτωβρίου 1940 βρήκε τον Ταγματάρχη, τότε Καραβία να υπηρετεί στο 3ο Γραφείο της Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας. Ο Καραβίας ανεχώρησε για το «Απόσπασμα Πίνδου» την ελληνική δύναμη των 2000 ανδρών και των 4 πυροβόλων που με Διοικητή τον ηρωικό συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη φρουρούσε τις διαβάσεις της Πίνδου προς το Μέτσοβο, όπου έφθασε το πρωί 30 Οκτωβρίου1940. Στις 2 Νοεμβρίου 1940 και μετά τον τραυματισμό του, ο Δαβάκης ανέθεσε την διοίκηση του Αποσπάσματος στον ταγματάρχη Καραβία ο οποίος ύστερα από σκληρό αγώνα κατόρθωσε να αποκρούσει τους Ιταλούς της επίλεκτης Ιταλικής Μεραρχίας «Τζούλια».Αυτή ήταν η πρώτη ελληνική νίκη κατά την μάχη της Πίνδου. Μετά την οπισθοχώρηση των Ιταλών ηγήθηκε στρατιωτικών σωμάτων που πολέμησαν μέχρι τον Απρίλιο του 1941 τους Ιταλούς εντός του Αλβανικού Εδάφους.
Στη συνέχεια διέφυγε στην Μέση Ανατολή και διακρίθηκε στην Μάχη του Ρίμινι υπό τον συνταγματάρχη Τσακαλώτο.
Τιμήθηκε με σειρά διακρίσεων, προάχθηκε δύο φορές «επ’ ανδραγαθία», πήρε τρεις φορές το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας», το μεγαλύτερον ελληνικό παράσημο, ενώ οι Βρετανοί του έδωσαν το παράσημο «D.S.O.» που είναι το μεγαλύτερο παράσημο που απονέμεται σε ξένους και τον ονόμασαν «Επίτιμο Αξιωματικό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας».
Σε εκδήλωση που είχε διοργανωθεί προ ολίγου καιρού στην Κόνιτσα του Νομού Ιωαννίνων προς τιμή των Ηρωίδων γυναικών της Πίνδου, έγινε και αναπαράσταση σε μια πλαγιά βουνού στην Κόνιτσα του τραυματισμού του Δαβάκη, που ετέθη αμέσως εκτός μάχης. Δεν αναφέρθηκε όμως και δεν άκουσα από τα Ηπειρώτικα κανάλια, που μετέδωσαν την εκδήλωση, καθόλου ποιός ανέλαβε την στρατιωτική νικηφόρα επίθεση κατά των Ιταλών και έφερε την θρυλική νίκη της Πίνδου και που δεν ήταν άλλος από τον Ιωάννη Καραβία.
Στην εκδήλωση είχε κληθεί και κατέθεσε στεφάνι και ο γιός ή ο εγγονός του Δαβάκη. Επικοινώνησα με τον Δήμο Κόνιτσας και μίλησα με τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο και του ανέφερα ότι ο Ήρωας της Πίνδου είναι ο Ιωάννης Καραβίας, γιατί όπως δείξατε και με την αναπαράσταση ο Δαβάκης τραυματίστηκε, έμεινε εκτός μάχης, όπως αναφέρθηκε παραπάνω και την νικηφόρο επίθεση ανέλαβε ο Ι. Καραβίας. Αυτά του τόνισα προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και μου απάντησε ότι θα μελετήσει τις ομιλίες που έγιναν.
Το σημερινό δημοσίευμά μου θα το αποστείλω τόσο προς τον Δήμο Κόνιτσας, όσο και προς τον παρευρεθέντα Περιφερειάρχη Ηπείρου κ. Αλ. Καχριμάνη και στα Ηπειρωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και όχι μόνον, για να μάθουν ποιός είναι ο νικητής της Πίνδου!
Η Ιστορία επιθυμεί ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!
Απεχθάνεται την ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ!

Πνευματικά Δικαιώματα stotapsi.gr

Top Desktop version